(قسمت دوم)
سحرگاه 25 آوریل 1977 ، کشتی ژویو مارو (Zuiyo-Maru) به سمت نیوزلند در حرکت بود . آبهای نیوزلند زیستگاه نوعی ماهی به نام ماکرل (mackerel) است که کاپتان کشتی ژاپنی ژویو مارو را به جهت صید این ماهی به آبهای نیوزلند کشانده بود .
چند ساعت پس از پهن کردن تور، خدمه کشتی به جای ماکرل ، جسد نیمه فاسد جانوری را در تور خود یافتند که 10 متر طول و در حدود 2 تن وزن داشت !.
خدمه در ابتدا تصور کردند که جسد متعلق به یک نهنگ است ؛ اما پس از انتقال لاشه جانور به عرشه کشتی ، این تصور به سرعت تغییر کرد و همگی شاهد جسد موجودی بودند که شباهت زیادی به خزندگان آبزی دوره کرتاسه داشت (شکل 1) .
کاپیتان ژویو مارو که ناخواسته صاحب عجیب ترین یافته قرن بیستم در زمینه کریپتوزئولوژی شده بود ترجیح داد لاشه متعفن این جانور عجیب را به دریا برگرداند تا باعث آلوده شدن ماهی های صید شده نشود ؛ اما بخت با دانشمندان یار بود و طنابی که جسد با آن به دکل وصل شده بود پاره شد و لاشه جانور بروی عرشه سقوط کرد.
شکل 1 . لاشه ژویو مارو صید شده در سال 1977.
این بهترین فرصت برای میچیهیکو یانو(Michihiko Yano) یکی از خدمه های کشتی بود تا بتواند این جانور را از نزدیک مطالعه کند . یانو که ارزش این لاشه را به خوبی درک کرده بود بخشهایی از لاشه جانور را جدا کرد تا جانور شناسان و دانشمندان بتوانند بروی آن مطالعه کنند و جنس آن را مشخص کنند. علاوه برآن ، یانو طرحی از بدن جانور را بر اساس مشاهداتی که انجام داده بود رسم کرد.
کشتی ژویو مارو 10 ژوئن به ژاپن بازگشت و یانو عکسها و طرحی که از جانور رسم کرده بود را منتشر ساخت .
صاحب شرکت کشتی رانی که متوجه شده بود کاپیتان چه گنجینه گرانبهایی را به دریا برگردانده است ، تمامی کشتی های خود را به منطقه کریس چرچ نیوزلند که لاشه در آنجا یافت شده بود فرستاد تا بلکه بتواند مجدداً لاشه را پیدا کند ، اما نتیجه مایوس کننده بود و لاشه برای همیشه از دسترس دانشمندان دورماند.
پرفسور شیماکا بر اساس عکسهایی که یانو گرفته بود به این نتیجه رسید که کشیدگی بدن جانور و موقعیت باله ها هیچ شباهتی به گونه های آبزی فعلی ندارد و جسد احتمالاً متعلق به پلسی اوسار است که توانسته است تا بدین زمان زیست کند .
بعد از این اظهار نظر، عکسهایی که یانو گرفته بود در تمام مطبوعات جهان با نام لاشه ژویو مارو (Zuiyo Maru carcass) انتشار یافت و یکبار دیگر احتمال حیات پلسی اوسار قوت گرفت . اما یانو علاوه بر عکس ، قطعاتی از بدن جانور را نیز با خود به ژاپن آورده بود که باعث شد راز این لاشه بر ملا شود .
آزمایشات بیوشیمیایی که بروی این قطعات صورت گرفت ، حضور پروتئینی به نام الاستوئیدن (Elastoidin) را مشخص کرد که تنها در کوسه ها یافت می شود !
همچنین آنالیز اسیدهای آمینه پروتئین الاستوئیدین مشخص کرد که توالی اسیدهای آمینه در این قطعات بسیار شبیه به توالی اسید های آمینه در الاستوئیدین نوعی کوسه غول پیکر موسوم به کوسه عابد است .
کوسه عابد (Cetorhinus maximus)پس از کوسه نهنگی دومین ماهی بزرگ دنیاست و بین 8 تا 12 متر طول دارد ! . کوسه عابد برخلاف کوسه سفید یا ببر کوسه ، جز کوسه های بی آزار و فیلتر کننده آب است که از ماهی های کوچک و پلاتکتونها تغذیه می کند .
علاوه بر آزمایشات بیوشمیایی ، در یکی از عکسها که از پشت جانور تهیه شده است ، بافت مایوکوماتا (Myocommata) دیده می شود . مایوکوماتا نوعی بافت پیوندی مقاوم است که در بین بافت ماهیچه ای برخی از انواع کوسه ها یافت می شود .
با توجه به اینکه لاشه کشف شده توسط ژویو مارو 10 متر طول داشته است پس می توان گفت لاشه متعلق به کوسه عابد بوده که به شدت فاسد شده است . نکته مهم اینست که آرواره ها پس از فساد جانور از لاشه جدا می شوند که در لاشه ژویو مارو نیز این حالت دیده می شود و جمجمه بدون آرواره باعث شده تا شکلی از سر مثلثی پلسی اوسار ایجاد گردد (شکل 2 ) .
شکل 2 . نحوه فساد جسد کوسه عابد و ایجاد لاشه ژویو مارو .
با تمام این شواهد هنوز هم بسیاری از کریپتوزئولوژیستها بر این باورند که لاشه ژویو مارو متعلق به پلسی اوسار است به این دلیل که شکل و موقعیت باله ها هیچ شباهتی به باله کوسه عابد ندارد و همچنین احتمال دارد که بافت مایوکوماتا در خزندگان آبزی دوره کرتاسه هم وجود داشته است ! .
البته پروتوئین الاستوئدین که از لاشه جدا شده است تنها مختص کوسه ماهی بوده و در خزندگان و حتی دیگر ماهی ها نیز یافت نمی شود که همین دلیل برای جانورشناسان کافی است تا لاشه ژویو مارو را متعلق به کوسه ماهی ها بدانند .
با اینکه پرونده لاشه ژویو مارو برای همیشه بسته شده است اما هنوز هم در جای جای این کره خاکی گزارشاتی مبنی بر روئیت موجودات عجیب دریایی ارائه می شود .
یک گروه دانشمند مردم شناس که در بین قبایل بومی استرالیا به مطالعه مشغول بودند (سال 1990) داستان جالبی از یکی از قبایل نقل می کنند . افراد این قبیله داستانی از موجودی عظیم الجثه دریایی به نام یارو (Yarru) نقل می کنند که به افراد این قبیله که مشغول ماهی گیری در نزدیک ساحل بوده اند حمله کرده و اکثر آنها را بلعیده است . ! جالب اینجاست تصویری که این افراد از یارو رسم کرده اند بسیار شبیه به پلسی اوسار است !(شکل 3) .
شکل 3 . تصویر یارو که توسط افراد بومی استرالیا رسم شده است .
مارهای عظیم دریایی ، مهر کشف شده در مقبره تاتموسیس و تصویر یارو همگی به این نکته اشاره دارند که محیط پر رمز و راز اقیانوس همچنان برای دانشمدان ناشناخته است و چه بسا در آینده نزدیک مدارک مستدلی من باب حیات گونه هایی که گمان می شد میلیونها سال پیش منقرض شده اند ارائه شود ؛ همانطور که تا کنون نیز چنین بوده است (شکل 4) !.
شکل 4 . گونه ای کوسه که در سال 2006 در آبهای ژاپن صید شد . فسیلهایی از این نوع کوسه موجود است که نشان می دهد این گونه توانسته است با تحمل تمام شرایط محیطی در طی میلیونها سال به بقا بپردازد و علاوه بر آن تا بدین زمان از دید آدمی پنهان بماند ! .
____________________
